Ποτέ δεν μου άρεσαν τα γλυκά του κουταλιού, σαν παιδί τρελαινόμουν για τη σοκολάτα, τα αμυγδαλωτά ... αλλά και όσο μεγάλωνα ήταν πολύ λίγα αυτά μου άρεσαν. Αλλά για κάποιο λόγο πάντα μου άρεσε να τα βλέπω, να τα μυρίζω, να τα έχω στο τραπέζι με τον καφέ.Δεν ξέρω τι ήταν..το ότι μου θύμιζε τη γιαγιά μου; τη θεία μου; Το ότι είχα την εικόνα να κάθεσαι με τη γιαγιά και να φτιάχνεται κάτι μαζί, να περνάτε μαζί χρόνο και να φτιάχνετε κάτι που οι άλλοι "θα γλείφουν τα δάχτυλά τους"; Η μυρωδιά; τα υπέροχα πιατάκια που έβγαζαν τότε για το γλυκό; Ξέρεις αυτά τα στρογγυλά, γυάλινα με τα χαραγμένα σχέδια από κάτω. Ίσως να ήταν η εικόνα του πόσο χαρούμενη ήταν η γιαγιά ή θεία που έβαζε σε ένα πιατάκι κάτι που έφτιαξε με τα χέρια της και ανυπομονούσε να γλυκάνει τους αγαπημένους της. Αλλά και η αγωνία της για το αν θα τους αρέσει και αν θα καταφέρει να γλυκάνει έστω για λίγο ότι μπορεί να έχει πικράνει τους αγαπημένους της. Φυσικά αυτό που είχε αξία ακόμα και τότε για εμένα ήταν ότι το έφτιαξε κάποιος με τα χέρια του και ας μην μου άρεσε με έκανε να νιώθω ξεχωριστή. "Θέλησε να μοιραστεί μαζί μου κάτι που έφτιαξε μόνη της και με κόπο" σκεφτόμουν. Το να προσφέρεις ένα φαγητό, ένα γλυκό, οτιδήποτε έχει φτιάξει εσύ μικρό ή μεγάλο, αντικείμενο ή φαγητό, σε κάποιον είναι ένας τρόπος να του εκφράσεις αγάπη. Έτσι τουλάχιστον το βλέπω εγώ. Μπορεί ακόμα και να είναι επειδή μου θυμίζει μια άλλη εποχή, μια εποχή που όλα ήταν πιο αληθινά και οι σχέσεις είχαν άλλη αξία. Μπορεί επειδή με κάνει να νιώθω μια σύνδεση με ήθη και έθιμα που αρχίζουν να φθίνουν και είναι πολύ στενάχωρο (για μένα τουλάχιστον). Μπορεί και να είναι όλα μαζί. Ίσως να είναι κάτι που δεν μπορώ ακόμα να ονομάσω.
Έτσι πήρα τη απόφαση, αφού δεν είχα κάποια συνταγή από τη γιαγιά μου ή κάποια θεία μου, να βρω μια και να τη φτιάξω..με τη μητέρα μου και τον Μάξιμο. Δεν ήξερα αν θα έτρωγα, αλλά ήταν το τελευταίο που με ενδιέφερε..ήθελα τη διαδικασία, ήθελα τις μυρωδιές, ήθελα τη σύνδεση.
