Είχα πάει με τη μητέρα μου και και τον Μάξιμο στην έκθεση της Φρίντα Κάλο, κάτι που ήθελα από καιρό και όλο ανέβαλλα. Στη διαδρομή ανυπομονούσα να φτάσουμε γιατί δεν ήξερα πως θα αισθανθώ μπαίνοντας στον κόσμο της.
Περίμενα να με υποδεχτεί ο πόνος. Με υποδέχτηκε το χρώμα. Είχα στο μυαλό μου το ατύχημα, τη ζωή της με αυτό. Και όμως, μέσα στα τόσα “μαύρα” , άσχημα και επώδυνα που είχε υποστεί εκείνη έβλεπε μια αναγέννηση. Ναι σε όλα τα έργα της έβλεπες να εκφράζει τον πόνο με διάφορα στοιχεία στις προσωπογραφίες της αλλά εκείνη ήταν ήρεμη, είχε αποδεχτεί τον πόνο ως κομμάτι της αλλά όχι τόσο δυνατό ώστε να τη σταματήσει από τη ζωή και τη δημιουργία. Είχε πει κάποτε “Αν χτίσεις τείχη γύρω από την οδύνη σου, κινδυνεύεις να σε κατασπαράξει από μέσα”. Γι’αυτό και τα γκρέμισε και αυθεντική όπως ήταν άφηνε την οδύνη της να φαίνεται χωρίς όμως να της επιτρέψει να την καταπιεί.
Το σημείο που στάθηκα και με “πόνεσε” πολύ ήταν το γεγονός ότι ήθελε να γίνει μητέρα και δεν τα κατάφερε. Στεκόμουν εκεί με τον γιό μου και σκεφτόμουν πως δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εκείνον και δεν μπορούσα να διανοηθώ μεγαλύτερο πόνο από μια γυναίκα που θέλει τόσο ένα παιδί και βιώνει μόνο αποβολές.
Στην έκθεση υπήρχε και ένας “βωμός” με φωτογραφίες της, πινέλα, αντικείμενα από όλα όσα αγαπούσε. Πολύχρωμα όλα, λουλούδια γύρω, κεριά και νεκροκεφαλές με λουλούδια στο κεφάλι σαν στεφάνι ή ζωγραφισμένα, μουσική. Μια μικρή τελετή Dia de los muertos. Τίποτα δεν σου προκαλούσε πόνο ή θλίψη. Ένιωθες τη γιορτή, τη χαρά, τη ζωή. Ο θάνατος ήταν απλά κάτι που συνέβη αλλά δεν επισκίαζε όλα τα όμορφα που μπορούν να συμβούν, χάθηκε ένα σώμα αλλά η ψυχή είναι ακόμα εκεί δεν έχει χαθεί.
Εκεί σκέφτηκα πως η ζωή μας είναι γεμάτη με τέτοιους “θανάτους”, απώλειες. Ακόμα και οι εποχές είναι έτσι, το Φθινόπωρο, πέφτουν τα φύλλα, η φύση όμως δεν θρηνεί, ξέρει ότι τίποτα δεν χάθηκε, απλά αναγεννάται. Θυμήθηκα και τα δικά μας Ψυχοσάββατα, μου ήρθαν στο μυαλό άνθρωποι που χάθηκαν από τη ζωή μου, η Μάιρα, αλλά και κομμάτια μου που σταμάτησαν να υπάρχουν. Σκέφτηκα πως μέσα στην όλη θλίψη όλα είναι ακόμα εκεί, αν κλείσω τα μάτια έχω τις αναμνήσεις μου, τις εικόνες και τα συναισθήματα που μου γεννάνε και δεν μπορεί να μου τα πάρει κανείς.
Λίγο πριν φύγουμε από την έκθεση, προσπαθούσα με δυσκολία να κρατήσω τα δάκρυά μου (δεν μπορώ να πω ότι τα κατάφερα εντελώς). Είχα τόσα πολλά και ανάμεικτα συναισθήματα που δεν ήξερα τι να τα κάνω. Έφυγα από εκεί τόσο γεμάτη και με τόσες σκέψεις που δεν είχα υπολογίσει όταν ξύπνησα εκείνο το πρωί.
